Postępowanie w przypadku narażenia na zakażenie wirusowe przenoszone drogą krwi

Postępowanie w przypadku narażenia na zakażenie wirusowe przenoszone drogą krwiOceń:
(3.67/5 z 3 ocen)
prof. dr hab. Jacek Juszczyk
Postępowanie w przypadku narażenia na zakażenie wirusowe przenoszone drogą krwi

W Polsce ryzyko zakażenia wirusami przenoszonymi drogą krwi dotyczy przede wszystkim trzech wirusów: wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV), typu C (HCV) i ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV) (możliwość taka obejmuje również inne wirusy, lecz nie będzie to w tym miejscu analizowane).

W pierwszym rzędzie dotyczy ono osób mających zawodowy kontakt z potencjalnymi źródłami takiego zakażenia. Oprócz pracowników ochrony zdrowia są to wszystkie osoby, które z powodu wykonywanego zawodu mają możliwość takiej ekspozycji, a więc: policjanci, strażacy, strażnicy więzienni, żołnierze na polu walki. Osobną kategorię tworzą osoby eksponowane przypadkowo, np. niosące pomoc ofiarom wypadków drogowych i innych (np. katastrof budowlanych), odbierające poród w nadzwyczajnych okolicznościach, względnie przypadkowo ukłute lub zranione ostrymi przedmiotami w sposób bierny (np. podczas spaceru boso, itp.) lub czynny (zaatakowane takimi przedmiotami przez napastnika, ugryzione, itp.).

Trudno opisać wszystkie możliwe sytuacje, w których dochodzi do zakażenia, można je natomiast sprowadzić do okoliczności, w których podejrzanym przedmiotem została naruszona ciągłość skóry, ewentualnie doszło do opryskania nieznanym płynem, na przykład spojówek oczu. Bardzo szczególną kategorię stanowią też osoby zgłaszające podejrzane kontakty seksualne.

Z punktu widzenia ryzyka potencjalnego zakażenia materiał zakaźny klasyfikuje się następująco:

  1. duże ryzyko – krew i płyny ustrojowe zanieczyszczone krwią, wydzielina pochwy, nasienie
  2. małe ryzyko – płyn mózgowo-rdzeniowy, stawowy, opłucnowy, otrzewnowy, osierdziowy, owodniowy
  3. bardzo małe ryzyko – kał, mocz, ślina, plwocina, wydzielina z nosa, łzy, pot (ryzyko rośnie, gdy w wymienionych wyżej materiałach biologicznych znajduje się krew).

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV)

U osób podatnych na zakażenie HBV (nieodpornych) ryzyko zakażenia związane ze skaleczeniem się igłą lub innym ostrym narzędziem zależy od stanu serologicznego osoby (tzn. aktywności procesu zapalnego), której krwią były skażone:

  1. HBsAg(+) i HBeAg(+) – ryzyko klinicznie jawnego wirusowego zapalenia wątroby typu B wynosi 22—31%, a zakażenia bezobjawowego 37—62%
  2. HBsAg(+) i HBeAg(-) – ryzyko, odpowiednio, 1—6% i 23—37%.

Stężenie cząstek wirusowych jest największe we krwi. Wirus występuje także w innych płynach ustrojowych, jednak w znacznie mniejszych ilościach.

Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV)

Ryzyko zakażenia HCV po ekspozycji na krew jest stosunkowo małe – 2—4% po ukłuciu igłą i poniżej tego odsetka po kontakcie przez błonę śluzową. Jest znikome po kontakcie z innymi płynami ustrojowymi.

Ludzki wirus upośledzenia odporności (HIV)

Poza krwią HIV może być obecny w ślinie, łzach, moczu, wymiocinach, aerozolach (powstających np. podczas zabiegów dentystycznych) i innych płynach ustrojowych. Jednakże nieznane są przypadki zakażeń z tych źródeł. Ryzyko zakażenia HIV może nastąpić w niżej podanych okolicznościach:

  1. ukłucie igłą lub skaleczenie innym ostrym narzędziem – 0,32%, a więc 1 na 300 takich zdarzeń
  2. zabrudzenie krwią błony śluzowej lub nieuszkodzonej skóry – 0,09%.

Na zwiększone ryzyko zakażenia mają wpływ: wysoka wiremia u pacjenta źródłowego, głębokie zranienie, krew widoczna na narzędziu, igły o dużej średnicy kanału, zakażony HIV pacjent aktualnie nie leczony anty-HIV, zanieczyszczenie krwią skóry uszkodzonej z różnych powodów, bezpośrednia penetracja przez nieosłoniętą skórę.

Zasady postępowania

  1. ogólne – poza sytuacjami, których charakter trudno jest przewidzieć, przy jakichkolwiek planowanych kontaktach z materiałem biologicznym należy używać rękawiczek, najlepiej lateksowych. Powinny one znajdować się w wyposażeniu apteczek domowych, samochodowych, zakładowych, itp. Jeżeli doszło do skaleczenia, uszkodzone miejsce należy przemyć dużą ilością wody z mydłem bez tamowania krwi lub jej wyciskania. Nie zaleca się stosowania preparatów odkażających. Błonę śluzową należy obficie spłukiwać fizjologicznym roztworem soli kuchennej (0,9% chlorek sodu).
  2. szczegółowe
    a) HBV – najpewniejszą ochronę stanowią szczepienia. W wyjątkowych okolicznościach można zastosować immunoglobulinę swoistą, zawierającą przeciwciała anty-HBs.
    b) HCV – nie ma szczepionki, ani swoistej immunoglobuliny anty-HCV. W dniu ekspozycji należy oznaczyć anty-HCV oraz aktywność ALT w celu ewentualnego wykrycia nierozpoznanego uprzednio zakażenia. Po upływie 3 i 6 miesięcy ponownie należy oznaczyć anty-HCV, jeśli pierwszy wynik badania był ujemny.
    c) HIV – w ciągu kilku godzin musi odbyć się konsultacja ze specjalistą, najlepiej lekarzem chorób zakaźnych. Proponuje się pobranie krwi w celu wykonania testu na przeciwciała anty-HIV, aby przekonać się, czy nie istnieje już zakażenie tym wirusem nabytym w przeszłości.
    Jeżeli okoliczności wskazują na ryzyko zakażenia w związku z ekspozycją, proponuje się ofierze wypadku leczenie zapobiegawcze. Polega ono na stosowaniu przez 28 dni leków antyretrowirusowych. Doboru odpowiednich leków, ich rodzaju, zestawów etc., dokonuje zawsze i wyłącznie lekarz konsultujący, specjalista z zakresu chorób zakaźnych, zgodnie z obowiązującymi aktualnie zasadami ustalonymi przez ekspertów. Pod żadnym pozorem nie można stosować tego rodzaju działań na własną rękę. Profilaktykę rozszerzoną stosuje się wówczas, gdy pacjent źródłowy jest HIV-dodatni, a wirus wykazuje fenotypową lub genotypową oporność na leki przeciwretrowirusowe lub jeśli istnieje takie podejrzenie, stosując leki, na które dany izolat HIV jest wrażliwy.
    Przed rozpoczęciem leczenia zapobiegawczego oraz po upływie 2 tygodni przeprowadza się badania kontrolne mające na celu stwierdzenie, czy nie występują toksyczne działania zastosowanych preparatów.
    Badania w kierunku ewentualnego zakażenia HIV przeprowadza się po 3 miesiącach od zdarzenia. Do tego czasu osobę tę uznaje się za potencjalnie zakażoną. Nie może ona utrzymywać kontaktów seksualnych, być dawcą krwi, nasienia i narządów, a kobiety nie powinny zachodzić w ciążę (patrz wyżej), a jeżeli karmią niemowlę - należy odstawić je od piersi.

Data utworzenia: 17.03.2010
Udostępnij:

Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Publikacje, którym ufa Twój lekarz

Medycyna Praktyczna jest wiodącym krajowym wydawcą literatury fachowej. 98% lekarzy podejmuje decyzje diagnostyczne lub terapeutyczne z wykorzystaniem naszych publikacji.

 

Aktualności

  • "Katastrofa dla pacjentów z chorobami wątroby"
    Po wejściu w życie tzw. ustawy o sieci szpitali ryczałtowo z budżetu państwa ma być finansowana nie tylko hospitalizacja, ale też leczenie w specjalistycznych poradniach przyszpitalnych. Ministerstwo Zdrowia w projekcie rozporządzenia przyporządkowało poszczególne poradnie do oddziałów.
  • Profilaktyka marskości wątroby w Wielkiej Brytanii
    W Anglii zalecono lekarzom rodzinnym, żeby kierowali osoby nadużywające alkoholu na badania stanu wątroby, by wcześnie wykryć włóknienie i marskość tego narządu – informuje „BBC News”.
  • Pacjenci potrzebują wsparcia
    Jak wynika z badań zrealizowanych przez Fundację STOMAlife, 83% lekarzy kieruje pacjentów po wyłonieniu stomii pod opiekę pielęgniarki stomijnej. Jaki jest tego powód? Prowadzenie punktów konsultacyjnych leży wyłącznie po stronie organizacji pozarządowych, których zasoby są niezwykle ograniczone.

Lekarze odpowiadają na pytania

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Zaprenumeruj newsletter

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies