Zaparcia

ZaparciaOceń:
(3.00/5 z 1 ocen)
dr n. med. Włodzimierz Zych
Klinika Gastroenterologii i Hepatologii
Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, Warszawa
Zaparcia
Fot. freepik.com

Jak definiuje się zaparcia?

Zaparciem nazywamy zbyt małą częstotliwość wypróżnień (≤2 na tydzień) oraz inne, często zgłaszane przez pacjentów dolegliwości: trudności w zapoczątkowaniu codziennej defekacji (oddawania stolca) z koniecznością nadmiernego parcia i towarzyszącym uczuciem niepełnego wypróżnienia lub oddawanie suchego, zbitego stolca.

Czy zaparcia to częsta dolegliwość?

Problem zaparcia dotyczy 20—30% populacji i wielokrotnie częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Na zaparcie cierpią także osoby starsze oraz pacjenci z ograniczoną zdolnością poruszania się. Problemy z wypróżnieniem zgłaszają również osoby obarczone dodatkowymi chorobami, wymagającymi stosowania leków nasilających zaparcia.

Czy zaparcia są objawem choroby?

Jeśli doszło do zmiany rytmu wypróżnień u osoby dotychczas nie mającej problemów z oddawaniem stolca, należy potraktować to jako ważny sygnał, wymagający analizy. Objaw ten może zapowiadać wiele różnych chorób, w tym potencjalnie groźne (zobacz: Zaparcia czynnościowe). Niektórzy zmagają się całe życie z zaparciem i dla nich taki przewlekły dyskomfort jest stanem chorobowym.

Jakie są najczęstsze przyczyny zaparcia?

Zaparcie może zależeć od wydłużenia czasu przechodzenia treści przez jelito grube lub od zaburzenia samego aktu defekacji (oddawania stolca). Każda z tych sytuacji może być uwarunkowana zmianami czynnościowymi lub organicznymi. W tej pierwszej sytuacji dla części przypadków można znaleźć wytłumaczenie, np. zaburzenia metaboliczne czy zmiany polekowe, ale najczęściej mamy do czynienia z tzw. zaparciem idiopatycznym, którego podłoże nie jest znane.

Orientacyjny podział przyczyn zaparcia

Zaburzenia defekacji

  • Czynnościowe (np. nawykowe, wynikające z zaburzeń czucia trzewnego, chorób rdzenia kręgowego, pourazowe)
  • Organiczne (np. choroba Hirschprunga - wrodzony brak zwojów nerwowych w ścianie jelita, zmiany zapalne zwieraczy, choroba hemoroidalna, szczeliny odbytu)

Zaburzenia pasażu przez jelito grube

  • Czynnościowe ze wzmożoną czynnością skurczową (np. jelito spastyczne, uwarunkowane metabolicznie w tym z nadmiaru wapnia w surowicy, w zatruciu metalami, polekowe) lub z osłabioną czynnoscia skurczową (depresja, nerwica, choroby organiczne ośrodkowego układu nerwowego, polekowe - leki rozkurczowe, leki moczopędne, niektóre leki przeciwnadciśnieniowe, np. antagoniści wapnia, zaburzenia hormonalne np. cukrzyca, niedoczynność tarczycy, ciąża)
  • Organiczne (rak jelita grubego, inne nowotwory jamy brzusznej i miednicy, zmiany pozapalne, np. w chorobie uchyłków, choroba Hirschprunga)

Co można zrobić, aby samodzielnie poprawić pracę jelit?

W krajach afrykańskich, gdzie dobowe spożycie błonnika przekracza kilkaset gramów, a masa wydalanego stolca dwu- trzykrotnie przekracza normy krajów rozwiniętych, zaparcie i jego powikłania występują bardzo rzadko. Z tej obserwacji, popartej później w licznych badaniach, wynika zalecenie spożywania odpowiedniej ilości włókien roślinnych nie ulegających trawieniu (błonnika). Warto także unikać pokarmów mających wpływ na nasilenie zaparcia (zobacz również film: Jak postępować w razie zaparcia?).

Kiedy należy poszukiwać niezwłocznej porady lekarskiej w przypadku wystąpienia zaparcia?

W przypadkach zaburzeń związanych z zaparciem najważniejsze jest uświadomienie, że nagła zmiana rytmu wypróżnień w kierunku zaparcia może być wyrazem istotnych chorób, w tym takich, w których opóźnienie rozpoznania może być potencjalnie groźne.

Okoliczności, w których należy poszukiwać porady

  • wystąpienie objawów ogólnych: utrata ponad 10% masy ciała w ciągu 3—6 miesięcy, osłabienie, gorączka
  • wystąpienie objawów świadczących o utracie krwi (niedokrwistość, krwawienie jelitowe, smoliste stolce, dodatni wynik testu na krew utajoną w stolcu)
  • objawy przemawiające za chorobami endokrynologicznymi i neurologicznymi
  • przypadki rodzinnego obciążenia wywiadami raka jelita grubego
  • wiek powyżej 45. roku życia.

Jakie badania może zlecić lekarz, poszukując przyczyn zaparcia?

Zestaw badań zależy od konkretnej sytuacji klinicznej i zwykle obejmuje:

  • badania laboratoryjne
  • badania radiologiczne (wlew, czas pasażu znaczników przez jelito)
  • badania endoskopowe jelita grubego.

Rzadko zachodzi potrzeba badań manometrycznych odbytnicy, oceny radiologicznej aktu defekacji (defekografia) i innych wysokospecjalistycznych badań.

Leczenie zaparcia

Leczenie zaparcia jest zależne od przyczyny i może wymagać jednej lub kilku z poniższych metod:

  • dietetycznej
  • modyfikacji stosowanego leczenia
  • farmakologicznej
  • psychologicznej, np. ćwiczenie sprawnej defekacji metodą bio-feedback
  • rzadko: operacyjnej.


Data utworzenia: 12.03.2010
Udostępnij:

Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

    • mala chinka
      2016-05-24 22:51
      bardzo przydatny artykuł. Ostatnio na zaparcia brałam dicopeg 10g i szybko mi pomógł. Nie wiedziałam że dietą tez można je leczyć. ;)odpowiedz

Publikacje, którym ufa Twój lekarz

Medycyna Praktyczna jest wiodącym krajowym wydawcą literatury fachowej. 98% lekarzy podejmuje decyzje diagnostyczne lub terapeutyczne z wykorzystaniem naszych publikacji.

 

Aktualności

  • Wyleczyć zespół jelita drażliwego
    Aktywowanie odpowiednich receptorów u osób cierpiących na zespół jelita drażliwego może sprawić m.in., że ich organizm nie będzie się uodparniał na działanie leków. Może to być krokiem do stworzenia metody leczenia zespołu jelita drażliwego, a nie tylko łagodzenia jego objawów.
  • List otwarty ws. biologicznego leczenia dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna
    Dotyczy dzieci dotkniętych chorobą Leśniowskiego-Crohna, które wymagają leczenia Humirą (Adalimumabem), jak także wszystkich innych dzieci z NZJ pozostających na terapii biologicznej i leczonych w ramach JGP
  • "Katastrofa dla pacjentów z chorobami wątroby"
    Po wejściu w życie tzw. ustawy o sieci szpitali ryczałtowo z budżetu państwa ma być finansowana nie tylko hospitalizacja, ale też leczenie w specjalistycznych poradniach przyszpitalnych. Ministerstwo Zdrowia w projekcie rozporządzenia przyporządkowało poszczególne poradnie do oddziałów.

Lekarze odpowiadają na pytania

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies